شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ب : بر زن حرام است كه از منزل طلاق خارج شود . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از [ منزل طلاق ] خانه‌اى است كه شوهر وقتى زن را طلاق داده وى در آن خانه سكنى داشته است مشروط به اينكه خانه ياد شده درخور شأن امثال اين زن باشد اگرچه مسكن اوّلى و خانه قبل از طلاق نبوده و منزل جديدى مثلا باشد . حال اگر مرد زن را كه در خانه مادون شأنش سكنى دارد طلاق دهد زن حق دارد از وى خانه مناسب با حال يا فوق آن را مطالبه نمايد و بر مرد نيز اجابت آن لازم است . سپس مىفرماين : البته حكم به حرمت خروج زن از منزل در صورتى است كه بدون هيچ عذر و اضطرارى خارج گردد ، بنابراين ضرورت و اضطرار اگر وى را به خروج وادار نمايد اشكالى ندارد . ناگفته نماند در اين حكم فرقى بين خانه حضرى و بدوى وجود ندارد يعنى چه خانه در شهر بوده و چه در ده و دهكده باشد چنانچه بين خانه دريائى و خشكى نيز تفاوتى وجود ندارد . قوله : طلّقت و هى فيه : ضمير در [ كان ] به [ منزل ] و در [ امثالها ] به [ مطلّقه ] راجع است . قوله : و ان لم يكن مسكنها الاوّل : ضمير در [ لم يكن ] به منزلى كه در